این وبلاگ روایت مسیر یادگیری و تجربههای من در حوزه شبکه و امنیت اطلاعات است و تلاشی است برای ثبت آموختهها، بررسی مفاهیم فنی و به اشتراک گذاشتن تجربههایی که در طول این مسیر با آنها روبهرو میشوم. مطالب منتشرشده حاصل مطالعه، تمرین و مواجهه با چالشهای واقعی این حوزه هستند و هدف آنها انتقال دانشی کاربردی و قابل استفاده است. اگر دیدگاه، پیشنهاد یا تجربهای دارید، خوشحال میشوم آن را با من به اشتراک بگذارید تا این مسیر یادگیری کاملتر شود.
در شبکههای کامپیوتری، ارتباط بدون آدرس معنا ندارد. درست مثل دنیای واقعی که بدون آدرس نمیشود چیزی ارسال کرد، در شبکه هم دستگاهها برای ارسال و دریافت داده به یک شناسه مشخص نیاز دارند. این شناسه همان IP Address است. آدرس IP پایه و اساس ارتباطات شبکهای است و تقریباً تمام مفاهیم مهم شبکه، از
در شبکه هیچ ارتباطی بهصورت تصادفی و بدون هماهنگی شکل نمیگیرد. هر بار که یک دستگاه میخواهد با دستگاه دیگری ارتباط برقرار کند مثلاً وقتی مرورگر شما به یک سرور وب وصل میشود . پروتکلی به نام TCP پشت صحنه وارد عمل میشود. اولین کاری که این پروتکل انجام میدهد، ایجاد یک اتصال پایدار و
هر سیستمی که چندتا کاربر user داشته باشه یا حتی فقط یک کاربر، نیاز داره بدونه چه کسی اجازه انجام چه کاری رو داره.به این فرایند میگیم کنترل دسترسی (Access Control).از فایلهای ویندوز گرفته تا سرویسهای لینوکسی، تا شبکههای سازمانی و حتی اکانتهای فضای ابری، همهشون یه مدل کنترل دسترسی دارن که طبق اون تصمیم
بیشتر دستگاههایی که به اینترنت وصل میشن — از لپتاپ گرفته تا موبایل و حتی دوربینهای هوشمند — میتونن هدف حملات سایبری قرار بگیرن. یکی از رایجترین روشهایی که هکرها از اون برای سوءاستفاده از این دستگاهها استفاده میکنن، چیزی به اسم Botnet (باتنت) هست. Botnet در ظاهر شاید پیچیده بهنظر برسه، ولی در واقع
امروزه امنیت شبکه یکی از دغدغههای اصلی هر سازمان یا حتی کاربر عادی محسوب میشود. هرچه وابستگی ما به اینترنت بیشتر میشود، خطر نفوذ و حملات سایبری هم افزایش پیدا میکند. برای همین، مدیران شبکه همیشه دنبال راهی هستند تا بین دنیای بیرون (اینترنت) و شبکه داخلی خودشون یه مرز امن ایجاد کنن.یکی از روشهای
اگه یه وبسایت یا سرویس آنلاین داری، احتمالاً اسم حملات DoS یا DDoS رو شنیدی. این حملهها جزو رایجترین روشهایی هستن که هکرها برای از کار انداختن سایتها و سرورها استفاده میکنن. بعضی وقتا اونقدر ساده اتفاق میافتن که حتی نمیفهمی چی شده، فقط میبینی سایتت کند شده، درخواستها زیاد شدن و یهدفعه سرور از
هر سیستمی که چندتا کاربر user داشته باشه یا حتی فقط یک کاربر، نیاز داره بدونه چه کسی اجازه انجام چه کاری رو داره.به این فرایند میگیم کنترل دسترسی (Access Control).از فایلهای ویندوز گرفته تا سرویسهای لینوکسی، تا شبکههای سازمانی و حتی اکانتهای فضای ابری، همهشون یه مدل کنترل دسترسی دارن که طبق اون تصمیم
بیشتر دستگاههایی که به اینترنت وصل میشن — از لپتاپ گرفته تا موبایل و حتی دوربینهای هوشمند — میتونن هدف حملات سایبری قرار بگیرن. یکی از رایجترین روشهایی که هکرها از اون برای سوءاستفاده از این دستگاهها استفاده میکنن، چیزی به اسم Botnet (باتنت) هست. Botnet در ظاهر شاید پیچیده بهنظر برسه، ولی در واقع
امروزه امنیت شبکه یکی از دغدغههای اصلی هر سازمان یا حتی کاربر عادی محسوب میشود. هرچه وابستگی ما به اینترنت بیشتر میشود، خطر نفوذ و حملات سایبری هم افزایش پیدا میکند. برای همین، مدیران شبکه همیشه دنبال راهی هستند تا بین دنیای بیرون (اینترنت) و شبکه داخلی خودشون یه مرز امن ایجاد کنن.یکی از روشهای
هر سیستمی که چندتا کاربر user داشته باشه یا حتی فقط یک کاربر، نیاز داره بدونه چه کسی اجازه انجام چه کاری رو داره.به این فرایند میگیم کنترل دسترسی (Access Control).از فایلهای ویندوز گرفته تا سرویسهای لینوکسی، تا شبکههای سازمانی و حتی اکانتهای فضای ابری، همهشون یه مدل کنترل دسترسی دارن که طبق اون تصمیم
بیشتر دستگاههایی که به اینترنت وصل میشن — از لپتاپ گرفته تا موبایل و حتی دوربینهای هوشمند — میتونن هدف حملات سایبری قرار بگیرن. یکی از رایجترین روشهایی که هکرها از اون برای سوءاستفاده از این دستگاهها استفاده میکنن، چیزی به اسم Botnet (باتنت) هست. Botnet در ظاهر شاید پیچیده بهنظر برسه، ولی در واقع
امروزه امنیت شبکه یکی از دغدغههای اصلی هر سازمان یا حتی کاربر عادی محسوب میشود. هرچه وابستگی ما به اینترنت بیشتر میشود، خطر نفوذ و حملات سایبری هم افزایش پیدا میکند. برای همین، مدیران شبکه همیشه دنبال راهی هستند تا بین دنیای بیرون (اینترنت) و شبکه داخلی خودشون یه مرز امن ایجاد کنن.یکی از روشهای
کپی ممنوع دوست عزیز!